Kloostergedachten – week 27

Elke week delen we een lied met een inspirerende gedachte of een pakkend verhaal. Gewoon even een momentje van bezinning.

Het lied van deze week


@ Melodie: G.F. Händel Tekst: B.J.G. van Snippenburg naar St. Petrus Damiani Een Nederlandse vertaling van de Latijnse lofdicht over het leven van St. Benedictus van Nursia, “Gemma Cælestis” van St. Petrus Damiani (1007-1072), geschreven ter gelegenheid van de Korendag van de r.k. parochie St. Benedictus op 4 oktober 2015 in de St. Leonarduskerk te Oosterhout.

Tekst van de week
Vandaag is de feestdag van Benedictus van Nursia. Hij wordt gezien als de vader van het westerse kloostersleven. Zoals dat gaat met mensen van grote invloed, gaan er diverse legendes over hem rond. Vandaag staan we stil bij één van die legendes.

Benedictus woonde in een spelonk waar hij zich in de eenzaamheid van het kluizenaarsleven aan God toewijdde. Stilaan kwam hij in steeds hoger aanzien te staan bij zijn omgeving. Toen de abt van een naburig klooster stierf, kwamen de monniken van daar vragen of hij niet hun overste wilde worden. Benedictus weigerde lange tijd. Hij voerde aan dat hij, gezien hun levenswijze, niet de overste was die zij moesten hebben. Maar uiteindelijk stemde hij erin toe. Hij paste de door hem geschreven regel consequent toe, zodat de monniken zich erover begonnen te beklagen dat ze hem als overste hadden gevraagd. Vandaar dat ze op een dag gif door zijn wijn deden. Ze gaven hem het goedje te drinken vlak voor het slapen gaan. Zoals gewoonlijk maakte Benedictus een kruisteken over de glazen beker, waarop deze onmiddellijk in stukken brak, alsof er een steen tegenaan was gekomen. Nu begreep Benedictus dat er gif in de beker had gezeten, anders zou er bij het maken van het kruisteken niets gebeurd zijn. Hij stond op en rustig glimlachend sprak hij: “Moge de almachtige God jullie vergiffenis schenken, mijn broeders. Maar heb ik jullie destijds al niet gezegd dat jullie levenswijze niet de mijne was?” Daarop keerde hij terug naar de spelonk die hij indertijd had verlaten. Daar werd zijn heiligheid herhaaldelijk bevestigd door allerlei wonderen. Er kwamen zoveel gelovigen om hem gezelschap te houden dat hij op zijn minst twaalf kloosters stichtte. Tegen zijn 50e verhuisde hij met zijn monniken naar Monte Cassino en stichtte daar het klooster dat nu wordt beschouwd als de wieg van het West-Europese kloosterleven.

@legenda Aurea van Jacobus de Voragine († 1297; feest 13 juli)

Gebed voor de Stad

Laten we in dankbaarheid bidden,
voor mensen die door hun eenvoud en rechtvaardigheid inspireren.

Mensen zoals Benedictus van Nursia;
ieder op zijn eigen plek en weg.
Geroepen om daar goed te doen, voorbij het kwaad.

 

Laten we in dankbaarheid bidden,
voor hen die het vermogen hebben om leiding te geven.

Mensen zoals Benedictus van Nursia;
die antwoord geven op de vraag om richting.
Geroepen om goed te doen, voorbij de weerstand.

 

Laten we in dankbaarheid bidden,
voor hen die hun hulpvraag onder woorden weten te brengen.

Mensen zoals de broeders die zich richtten tot Benedictus van Nursia;
zij die weten dat een ander hen verder helpen kan.
Vragen om goedheid, voorbij het kwaad.

 

Laten we in dankbaarheid bidden,
voor hen die de afzondering zoeken.

Mensen zoals Benedictus van Nursia en allen die in zijn spoor verder zijn gegaan;
zij die weten dat luisteren het begin is van alle regels die richting geven.
Richting goedheid,

kracht,

liefde,

God.

 

Amen!

Deel dit bericht

Share on facebook
Facebook
Share on email
Email
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Laat een reactie achter

Plaats een reactie