Kloostergedachten – week 22

Elke week delen we een lied met een inspirerende gedachte of een pakkend verhaal. Gewoon even een momentje van bezinning.

Het lied van deze week


@Nada te turbe | Taizé
Laat niets je verontrusten,
laat niets je beangstigen:
Wie God heeft ontbreekt niets.
God alleen is genoeg.

Tekst van de week
Deze week komt de tekst uit het boek ‘Thomas Merton – bespiegelingen van een schuldige toeschouwer’. In de onderstaande passage beschrijft hij dat de huidige wereld in crisis is. De woorden schreef hij op voor de coronapandemie. Toch raken ze juist ook in dat licht een bijzondere snaar. Daarom deze tekst.

We leven in crisis en misschien vinden we dat interessant. Toch voelen we er ons ook schuldig onder, alsof we niet in crisis zouden mogen zijn. Alsof we zo wijs, zo bekraam, zo aardig, zo redelijk zouden zijn dat een crisis te alle tijde ondenkbaar zou moeten zijn. Ongetwijfeld is het dit “zou moeten” dat ons tijdperk zó interessant maakt dat het met geen mogelijkheid een tijd van wijsheid of zelfs van redelijkheid kan zijn.
We denken te weten wat we zouden moeten doen en zien dat we onszelf in de tegenovergestelde richting bewegen met de onverbiddelijkheid van een machine die de verkeerde kant op gaat. Een fascinerend fenomeen dat we maar blijven bekijken, blijven meten, bediscussiëren, analyseren en het misschien betreuren! Maar het gaat maar door. En, zoals Christus zei over Jeruzalem, we kennen de dingen niet die ons naar vrede leiden.

@Thomas Merton – bespiegelingen van een schuldige toeschouwer, (Uitgeverij DAMON, 2020) p. 70.

Gebed voor de Stad

Vanuit de stad klimt een crisis-stem op, God.
Crisis ja, al durven we het niet altijd zo te benoemen.
Voor de één heeft het de klank van wanhoop over een relatie,
voor een ander de zorg om geld of inkomen.
De crisis van een derde roept dat de angst van afgelopen jaren in hem of haar is gaan zitten.
Nog iemand is bang voor de gevolgen van het vaccineren, of juist het niet vaccineren.

God, vanuit de stad klimt een crisis-stem op.
Crisis ja, al durven we het niet altijd zo te benoemen.
Alsof het toegeven ervan een schuldbetekentenis is:
een toegeven van zwakte.
Wilt u bevrijding geven van angst, piekeren en zorgen
door ons te leren om de crisis onder ogen te zien, te aanvaarden als wat het is?
Een tijd, een situatie die ons uit evenwicht brengt,
in onszelf of om ons geen.

God, wees zelf de stem die spreekt in de crisis:
het woord dat vrede is.

Amen.

 

 

Deel dit bericht

Share on facebook
Facebook
Share on email
Email
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Laat een reactie achter

Plaats een reactie