Kloostergedachten – week 17

Elke week delen we een lied met een inspirerende gedachte of een pakkend verhaal. Gewoon even een momentje van bezinning.

Het lied van deze week

Tekst van de week
Deze week delen we een tekst van Thomas Merton die hij schreef bij de Primen. De Primen is het eerste van de zogenaamde kleine uren van het Romeinse breviergebed en vindt in de vroege morgen plaats. Het stukje komt uit ‘Wegen naar het Paradijs, dagboek van Wijsheid en Geloof’ op 5 juli 1961.

0 gezegende stilte, die overal spreekt!

Wij horen haar niet, de zachte stem, de vriendelijke stem, genadevol en vrouwelijk.

Wij horen de genade niet. De buigzame liefde, of de geweldloosheid, of het niet vergelden horen wij niet. In haar zijn geen redenen en geen antwoorden. Toch is zij de openhartigheid van Gods licht, de uitdrukking van Zijn eenvoud.

Wij horen niet de nimmer klagende vergiffenis die het onschuldige gelaat van de bloemen naar de bedauwde aarde doet buigen.

Wij zien het kind niet dat gevangen is in alle mensen en dat niets zegt. Zij glimlacht, want al hebben ze haar gebonden, zij kan geen gevangene zijn. Niet dat zij sterk is of slim: zij weet niet wat gevangenschap is.

@Thomas Merton

Gebed voor de stad

Eeuwige, nu de stilte langzaam uit de straten verdwijnt,
bidden wij, vragen wij:

dat de stilte in ons niet zomaar overschreeuwd wordt.

dat de stille krachten het niet verliezen van het harde onrecht.

 

Voor de mensen in onze stad, de wereld die ons omringt,
bidden wij, vragen wij:

Wees dichtbij als de stilte die achter alles klinkt,

wees nabij, juist als we onze zorgen niet durven of kunnen benoemen.

 

Voor hen die lijden aan corona, direct of indirect,
bidden wij, vragen wij:

kracht om door te gaan,

uitzicht op beter leven.

Amen

 

Deel dit bericht

Share on facebook
Facebook
Share on email
Email
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Laat een reactie achter

1 gedachte over “Kloostergedachten – week 17”

Plaats een reactie